Een poëtische bijdrage voor Hard//hoofd magazine, waarbij werd gevraagd om fictie- en poëzie-inzendingen met een creatieve verwerking van ‘Ssst’; hoe geef je een stem aan de stilte?
Hoor de leegte
Ik, en verderop een groepje zwijgende mensen.
Schichtige blikken vol betekenis landen bij mij.
Hebben zij gefluisterd vooraf?
Geen agressie, geen harde woorden.
De stilte van stigma’s.
Terwijl de kwartjes hard en luid vallen.
Het is juist de geluidloosheid die het pijnlijk maakt.
Ik zeg niks.
Voel de leegte
Ik, met een paar mensen.
Voelbaar ongemak in een kille omgeving.
Ik voel dat woorden worden losgelaten, terwijl er zoveel vragen zijn.
Gehaast worden ze weggewerkt, bedekt met een zachte mantel der liefde.
Een mantel die voelt als een ruw massief vloedkleed waaronder ik word klemgezet.
Monden gesnoerd. Verdoezelend.
Ik zeg niks.
Vul de leegte
Ik ben er nog.
Woorden zoemen, gonzen, kleven.
De stilte wordt gevuld met schreeuwende nutteloosheid.
ratelende spraak waar zijn de leestekens
Het wit tussen de regels is vermeden door loze woorden.
Ik zeg niks.
Zoek de leegte
Daar zijn ze.
Natte kleffe woorden.
Geboren uit misplaatste empathie.
Aannames die een verkeerde snaar raken.
Medeleven is geen medelijden.
Ik zeg niks.
Bevrijd de leegte
Ik zet de ramen open. De maatschappij schreeuwt.
Iedereen hoort erbij! Niemand wordt buitengesloten! Iedereen is welkom!
Soms schreeuw ik tegen.
Dat deze inclusie illusie is, want hoe zit het dan met…!
Antwoorden blijven hangen.
Ssst, doorbreek de mythe niet.
‘We zijn net zo goed bezig, we doen ons best,
laat die vinger maar naast de zere plek.’
Raak de leegte
Onuitgesproken woorden vertalen zich in ongemakkelijke stiltes.
Hout en hobbelig.
Zwijgende stilte tussen de regels door.
De stilte die valt als ik hét benoem.
De stilte in mij als ik het niet benoem.
Welke stilte kies ik?
Omarm de leegte
De stilte grijpt mij.
Het is mijn eigen opgelegde stilte die mij de mond snoert.
Ik sta stil.
Waar ik eerder nog woorden had
leg ik deze nu zacht op een plek waar ze ooit tot hun recht gaan komen.
Wanneer?
De stilte die ergens onzichtbaar lag te rusten
heeft nu plaats heeft genomen tussen ons in.
Stil maar.
Ik veroordeel je niet.
Jij mij wel?
Stil maar. Luister maar.
Welke stilte kiezen wij?
Het kwam niet tot een publicatie;)
